krzywdzimy siebie samych

*

Ostatnio zapisałam sobie takie zdanie w pamiętniku - "To smutne, że się ograniczamy. Zamykamy się na inne możliwości tylko przez strach i ludzi."

I tak to przeczytałam i zaczęłam tak myśleć o tym już drugi dzień.
Przerażające jest w tym ta prawda, do której czasami boimy się przyznać, ale ten strach paraliżuje
nas wszystkich, niektórzy umieją się z nim uporać i odblokowują tą barierę a resztę ludzi tak obezwładnia ten strach, że nie umieją się z nim uporać i ciężko im bardzo ruszyć na przód.

Drugą kwestią są ludzie, tutaj możemy podzielić na różne możliwości.

Pierwszym przykładem są ludzie, którzy zazdroszczą nam i nie chcą żebyśmy szli na przód i chcą się po prostu dowartościować tym, że stoimy w miejscu i nie jesteśmy od nich lepsi, bo się nie rozwijamy.

Drugim przykładem są ludzie, których my się boimy. Boimy się tego co mogą o nas pomyśleć, tego co nam powiedzą i że, będą o nas rozmawiać z innymi po prostu zwyczajnego upokorzenia od innych.

Gdzie leży błąd.

Ten błąd leży w nas samych i to właśnie nie poprawia nam sytuacji. Bo nie możemy na nikogo zwalić winy, tylko na siebie samych.
Ciężko przyznać się, że nie idzie nam w życiu przez nas.
Musimy szukać problemu w nas, próbować go trochę zminimalizować, bo tylko to na razie możemy zrobić. Nie można od razu tego się pozbyć.
To tego potrzeba czasu i pomocy.

Najtrudniej jest zrobić ten pierwszy krok, który trwa dniami, miesiącami i latami nawet.
Znaleźć w sobie siłę...

**

Z utęsknieniem czekam teraz na zieloną trawę na której bym mogła chodzić boso, na jazdę rowerem po lesie i na zwiewne sukienki...

Chciałabym spędzić chociaż tydzień wakacji na wsi oswoić się tylko z naturą bez tej całej technologi.

Ciekawe jakby to było.